Η αθεΐα είναι πρόβλημα. Και είναι πρόβλημα πνευματικό, γιατί εδραιώνει μέσα από τα πολλά της πρόσωπα την εν υπνώσει κατάσταση των θείων αρετών, τις οποίες εγγενώς φέρει εντός του ο άνθρωπος. Η αθεΐα ποικίλει ως προς το περιεχόμενό της και τους τρόπους εκδήλωσής της από εποχή σε εποχή και από κοινωνία σε κοινωνία. Μέχρι προσφάτως συνδεόταν με την αποθέωση του ορθού λόγου ως μοναδικής οδού προόδου και εξέλιξης, θέτοντας σε δεύτερη μοίρα τη δύναμη του ονόματος του Θεού. Και ενώ όλα φιλτράρονταν μέσα από το πρίσμα του υλισμού και του θετικισμού, προέκυψε κλιμακωτά και η τάση να κυκλοφορεί ως "άποψη" και θέση ζωής η αδιαφορία για τον ορθόδοξο λόγο περί Θεού. Μέσα σε αυτό το κλίμα, δεν είναι τυχαία η έξαρση της προβολής της ψυχανάλυσης, της ψυχολογίας, της ψυχοθεραπευτικής στήριξης ως οδών οριστικής άρσης του ψυχικού πόνου και των βασάνων του ανθρώπου. Αυτό που προσφέρουν αυτές οι οδοί δεν είναι η οριστική άρση του ανθρώπινου πόνου, αλλά η κατασίγασή του, το "κουκούλωμά του". Και σαν να μην έφτανε όλο αυτό, συμβαίνει, ο άνθρωπος ως "θεραπευόμενος", να επιφορτίζεται μέσα σε όλα τα άλλα και απο τη σχέση εξάρτησής του προς τον ψυχολόγο-ψυχαναλυτή-ψυχοθεραπευτή του, ενώ θα αναμενόταν να επανακτά τον χαμένο έλεγχο του εαυτού του, την εμπιστοσύνη στον εαυτό του, και αυτά τα δύο σε συνδυασμό με την επίγνωση οτι ο ίδιος έχει όρια και οτι είναι συμβατή με τη φύση του η εναπόθεση από ένα σημείο και ύστερα του εαυτού του στην Πρόνοια του Θεού. Αυτές οι οδοί - εμπνεόμενες πάντα από το ακαδημαϊκό τους προφίλ- πειραματίστηκαν και πειραματίζονται, αντιμετωπίζοντας τον άνθρωπο απρόσωπα και μηχανικά σαν αντικείμενο μελέτης μέσα από σχήματα, ορισμούς και ποσοτικοποιήσεις που οδηγούν σε μαζοποιημένες τεχνικές -όπως χοροθεραπεία, sex therapy, μέθοδος silva κλπ- και σε κατευθύνσεις υπαρξιακές,επιστημολογικές -όπως scientology, gestalt therapy, συστημική αναπαράσταση, κλπ- προσωρινής υπέρβασης του ανθρώπινου πόνου, παραγνωρίζοντας οτι υπάρχουν όψεις της ανθρώπινης ύπαρξης, οι οποίες δεν είναι μετρήσιμες. Και ενώ συνεχίζουν τους πειραματισμούς τους, εγκλωβίζουν τον άνθρωπο ακόμη περισσότερο στον κλοιό των αδιεξόδων του. Αγνοείται το γεγονός οτι ο άνθρωπος είναι δημιουργημένος "κατ' εικόνα" Θεού και "εν δυνάμει πρόσωπο". Αγνοείται οτι στον άνθρωπο εικονίζεται το "θείο", το "άγιο", το "ιερό" και οι αρετές οι εμπεριεχόμενες αυτών. Αγνοείται ή δεν γίνεται κατανοητό, οτι, αν ανακαλέσει ο άνθρωπος από μέσα του το "θείο"- το "άγιο"- το "ιερό", θα πετύχει και την υπέρβαση της εμπειρίας του πόνου μέσα του και γύρω του. Αυτές οι κατευθύνσεις, οι τεχνικές και οι οδοί στερούν τον άνθρωπο από την εγγενώς και καθολικώς ισχύουσα πνευματική διάστασή του και παραμορφώνουν συνειδητά και ασυνείδητα την κάθετη αναφορά του προς το Άγιο και το Ιερό, η οποία ταυτίζεται με την κατάργηση των βασάνων του. Οι λύσεις που προσφέρονται εκ μέρους τους είναι βραχυπρόθεσμες και εδραιώνουν την απόσχιση του ανθρώπου από την ουσία της ύπαρξής του. Αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι οτι ο άνθρωπος, απλά, ξεχνά προσωρινά τα όποια αδιέξοδά του και τον πόνο του για να καταφύγει σε εναλλακτική επανάληψη της ψυχολογικής-ψυχαναλυτικής-ψυχοθεραπευτικής στήριξής του, η οποία, όχι σπάνια, έχει και "μεταφυσικές" αποχρώσεις (σκοταδιστικές δραστηριότητες και πρακτικές που συνδέονται με τον πόνο, τον τρόμο, τη δαιμονολογία, τη μαγεία-festival of horror). Δεδομένων των συνθηκών και εν μέσω της προόδου, της οποίας είμαστε μάρτυρες όλοι μας και σε όλα τα πεδία σήμερα, η ανθρώπινη ελευθερία και οι αρετές εξακολουθούν να βρίσκονται εν υπνώσει. Γι' αυτό και ο άνθρωπος "δοκιμάζεται".
